Lezing Manu Keirse

IMG_4892 verkleind    

Drukbezochte lezing rouwdeskundige Manu Keirse in Leende

 

 

‘Verdriet laat zich niet wegen’

Veel mensen vinden het moeilijk: op bezoek gaan bij nabestaanden na een overlijden. Ze weten niet wat ze moeten zeggen. ‘Doe het toch’, zegt rouwdeskundige Manu Keirse. ‘Vraag hoe ze de afgelopen uren of dagen hebben doorgebracht en luister, luister, luister. Voor de rest hoef je niets te doen.’

Het was één van de tips die de Belg maandagavond gaf tijdens een drukbezochte lezing in hotel Jagershorst in Leende, georganiseerd door uitvaartbegeleider Yvonne Versteijnen (Linde Uitvaart) en ritueel begeleider Marieke van Lieshout (BijzonderJij). De lezing was eigenlijk gepland in april, maar moest vanwege corona worden verplaatst. Ook nu stond doorgaan weer even op losse schroeven. Van de ruim 200 aanmeldingen moesten zo’n 70 mensen worden teleurgesteld, omdat er in de zaal maar plaats was voor 130 stoelen met anderhalve meter afstand daartussen.

Keirse vond dat van de ene kant wel jammer. Liefst staat hij voor volle zalen toe, hoe meer bezoekers hoe liever, omdat hij zijn boodschap zo belangrijk vindt. Hij sprak dan ook de hoop uit dat de bezoekers zijn verhaal doorvertellen, zodat er meer aandacht komt voor rouwende mensen. Rouwen is niet iets wat je er zomaar bij doet. Bij het verlies van een volwassene kan de ergste rouw wel drie jaar of langer duren. Bij kinderen is zeven jaar geen uitzondering.  

Hij zei ook: verdriet laat zich niet wegen. De vrouw van 88 die na een huwelijk van zestig jaar haar man verliest en alleen achterblijft kan net zoveel verdriet hebben als een vrouw van veertig die haar partner verliest.

Ook werkgevers zouden meer begrip moeten hebben voor rouwende werknemers. Gun deze mensen de tijd en de ruimte om naast de gewone arbeid ook de rouwarbeid te verrichten. Praat met ze, laat ze even rusten als ze daar behoefte aan hebben. Niets is zo funest als geen aandacht geven: de werknemer kan er voorgoed door afhaken.

Keirse pleitte er ook voor om kinderen niet weg te houden bij de dood. Hij was nog altijd blij dat hij als kind afscheid had kunnen nemen van een buurjongetje dat in het verkeer was omgekomen. Na het afscheid was er thuis warme chocolademelk en kon er over het jongetje worden gepraat. Daardoor was de dood voor hem en zijn tien broertjes en zusjes nooit iets engs of iets akeligs geweest. Uit ervaring weet hij dat het er in veel gezinnen anders aan toe gaat – nog steeds. Kinderen die niet naar hun dode opa of oma, of zelfs ouders, mogen gaan kijken en daardoor met veel vragen blijven zitten.

Gaat er iemand in je omgeving dood? Stuur de nabestaanden een kaartje of een brief met bijvoorbeeld een mooie herinnering. Die kaartjes en brieven worden op donkere dagen gelezen en nog eens gelezen. Ze slepen de nabestaanden door het verdriet, aldus Keirse.

De Belg heeft diverse boeken geschreven over rouwondersteuning, die zeer de moeite waard zijn om te lezen of cadeau te doen aan mensen in deze omstandigheden.

IMG_4895